Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010
Φίλιππος: Έχεις προσέξει πως οι πιο όμορφ... γαμάτες καταστάσεις γεννιούνται μέσα από αυθόρμητες αποφάσεις της στιγμής;
Αλέξανδρος: Ε, δεν μπορείς να είσαι απόλυτος πάνω σ'αυτό αλλά καταλαβαίνω τί εννοείς. Έχω και παράδειγμα στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Τις προάλλες είχα από το μεσημέρι και μετά μια μέρα κενή. Χωρίς υποχρεώσεις αλλά και χωρίς "σκοπό". Ξεκίνησα λοιπόν να περπατώ στο δρόμο, και από το ένα περίεργο περιστατικό περνούσα στην επόμενη απρόσμενη συνάντηση, μετά σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε ένα αλλοπρόσαλλο περιστατικό και ούτω καθ'εξης. Ήταν μια γεμάτη εμπειρίες μέρα. Κοιμήθηκα χαρούμενος μετά.
Φίλιππος: Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί;
Αλέξανδρος: Εννοείς γιατί πέρασα υπέροχα μέσα σε μια μέρα γεμάτη αυθορμητισμό; Πιστεύω πως είναι ψυχολογικό. Οταν δεν έχεις καθόλου προσδοκίες για το τί θα ακολουθήσει, κάθετι σου φαίνεται όσο γλυκιά θα σου φαινόταν μια νέα ανακάλυψη. Είναι σαν αυτές τις εμπειρίες να τις ζεις για πρώτη φορά. Επειδή ακριβώς δεν ξέρεις τί σε περιμένει. Βαδίζεις προς το άγνωστο. Μια περιπέτεια στο άγνωστο. Αυτό είναι! Όπως το τραγούδι στο ραδιόφωνο.
Φίλιππος: Τί εννοείς;
Αλέξανδρος: Δεν σου έχει τύχει να έχεις βαρεθεί ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι γιατί το έβαζες κάθε μέρα στον υπολογιστή σου, αλλά όταν το πετύχεις να παίζει σε κάποιο σταθμό ενώ άλλαζες συχνότητες στην τύχη, μέσα στο αμάξι σου, να καταενθουσιάζεσαι; Ίδια λογική, ίδια αιτία.
Φίλιππος: Όμορφα το έθεσες. Άκου όμως κι εγώ τι πιστεύω. Ή σε τί δεν πιστεύω. Δεν πιστεύω ότι είναι τυχαίο. Γιατί δεν πιστεύω στην τύχη--
Αλέξανδρος: Μπα;! Από πότε;
Φίλιππος: Εδώ και λίγο καιρό. Μην με διακόπτεις κι άκου! Λοιπόν. Δεν πιστεύω στην τύχη. Αντίθετα πιστεύω στο καλό κάρμα. Στην Ειμαρμένη. Όχι όμως με την μοιρολατρική μορφή της, που την ήθελαν οι αρχαίοι. Αλλά κάτι το ελεύθερο. Που υπάρχει εκεί μεν, αλλά είναι καθαρά δική σου επιλογή το αν θα το ακολουθήσεις ή θα το αγνοήσεις. Δεν είναι τύχη. Είναι σινιάλα. Το σύμπαν σου μιλά. Θέλει να σε οδηγήσει σε μια αρμονία με το ίδιο. Εκεί δηλαδή που βρίσκεται όλη η πραγματική ομορφιά της ζωής σου. Για να το ακούσεις όμως πρέπει να πας πέρα από την παροχημένη λογική. Πέρα από σκέψεις που προσπαθούν να τα χωρέσουν όλα μέσα σε ένα ανθρώπινο καλούπι. Πρέπει να πας πέρα ακόμη και από τα ένστικτά σου. Ούτε αυτά αρκούν. Ακόμη και αυτά ορισμένες φορές υπακούν στην λογική. ΣΕ μια λογική που έχει επαναληφθεί τόσες πολλές φορές που σε ξεγελάει και σου συστήνεται ως ένστικτο. Αυτό που θα σε οδηγήσει είναι κάτι ακόμη πιο βαθύ, κάτι αρχέγονο. Ένα νήμα που ξεκινά και ξανακαταλήγει στο υφαντό του σύμπαντος. Είναι φτιαγμένο από μαλλιά μουσών και βαφή ονείρων. Είναι αυτό που σε συνδέει με τα πάντα γύρω σου. Όσο λιγότερο το αγνοείς και του αντιστέκεσαι, τόσο πιο γλυκά θα κυλάν κι όλα γύρω σου. Για να είμαστε πιο ακριβείς τόσο πιο γλυκά θα κυλάς εσύ μέσα τους. Αλλά για να τα καταφέρεις είπαμε, πρέπει να πας πέρα από την λογική, πέρα ακόμη κι απ'το ένστικτο. Τί είναι αυτό όμως που δεν έχει ούτε λογική ούτε ένστικτο;
Αλέξανδρος: Η λογική και το ένστικτο είναι αυτά που σε κρατάν ζωντανό. Οι μόνοι που δεν τα έχουν είναι οι νεκροί.
Φίλιππος: Επομένως για να αρχισεις να ζεις, πρέπει πρώτα να πεθάνεις.
Don't linger. Jump.
Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010
Όλοι οι θεοί στους οποίους πίστεψα πραγματικά ήταν θνητοί. Και κει έγκειται και το μεγαλείο τους.
Τους ονομάζω θεούς γιατί κίνησαν ολόκληρο το κόσμο, όπως μόνον ένας θεός θα μπορούσε.
Και παραμένουν θνητοί αφού το πέτυχαν αυτό χωρίς εξωπραγματικές ικανότητες ή υπερφυσικές δυνάμεις (που ο άνθρωπος πάντα ήθελε να προσδίδει στους θεούς του).
Αντιθέτως η δύναμή τους ήταν οι ιδέες τους, και το πάθος τους γι'αυτές.
Μόνον σ'αυτούς μπορείς να πιστεύεις και μόνον σ'αυτούς μπορείς να ελπίζεις.
Όλοι οι άλλοι θεοί, μεταφυσικοί, παντοδύναμοι, αθάνατοι, είναι τεμπέλικες δικαιολογίες για να εφησυχάζει ο ανθρωπάκος τον εαυτό του κάθε φορά που αντικρίζει την αδυναμία του για μεγαλείο.
"Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό, εγώ δεν είμαι κανένας θεός" λέει ο ανθρωπάκος.
Γιατί όταν επινοείς έναν θεό, του προσδίδεις δυνάμεις που έσυ δεν έχεις, ώστε αμέσως να τον διαχωρίσεις από σένα, και ότι μεγαλειώδες το συνδέεις με αυτόν, και το πιστώνεις σε αυτές τις "θεϊκές" του ιδιότητες.
Σου αρέσει να λες ότι κάθετι μεγαλειώδες είναι έργο ενός θεού, γιατί αν ήταν έργο ενός θνητού, τότε αυτό αμέσως σημαίνει ότι κι εσύ έχεις την δυνατότητα να μεγαλουργήσεις.
Και τότε θα είναι αποκλειστικά δική σου η ευθύνη αν δεν το κάνεις. Τότε πλέον δεν θα είναι κάτι που δεν μπορείς να κάνεις αλλά κάτι που θα είσαι πολύ τεμπέλης για να κάνεις. Η ευθύνη θα βαραίνει τους δικούς σου ώμους.
Οι ικανότητές φέρουν και την ανάλογη ευθύνη. Όσο αρνούμαστε ότι τις έχουμε, το κάνουμε για να αρνηθούμε την ευθύνη. Και για την άρνησή μας αυτή οι παντοδύναμοι θεοί είναι από τις καλύτερες δικαιολογίες.
Κι εγώ σας λέω ότι οι πραγματικοί θεοί είναι όλοι τους θνητοί.
Ή αν θέλετε... όλοι οι θεοί πριν γίνουν θεοί ήταν κάποτε θνητοί.
Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010
Μην μπερδεύεσαι. Η αξιοπρέπειά σου δεν είναι του περίγυρού σου για να την κρίνει.
Η αξιοπρέπεια δεν πηγάζει από το τί πιστεύουν οι άλλοι για σένα αλλά τι πιστεύεις ΕΣΥ για σένα.
Η αξιοπρέπεια είναι κάτι που γεννιέται μέσα σου, και έχει μια γεύση που μόνον εσύ πραγματικά γνωρίζεις αν είναι γλυκιά ή σάπια.
Αξιοπρέπεια δεν είναι όταν είσαι εντάξει με τους άλλους αλλά όταν είσαι εντάξει με τον εαυτό σου.
Πολλές φορές στην προσπάθειά σου να είσαι αξιοπρεπής με τους άλλους, δεν είσαι αξιοπρεπής με τον εαυτό σου.
Σάββατο, 24 Απριλίου 2010
Το ελλάτωμα του νεαρού μυαλού είναι η ελλειπής γνώση, λόγω των περιορισμένων εμπειριών του. Το ελλάτωμα του γηραιού μυαλού είναι η ακαμψία του, λόγω των στερεοτύπων που το έχουν ποτίσει με τα χρόνια.
Η σοφία του γηραιότερου και πίπες. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο ξεμωραίνεται... Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο πιο πολύ τον κουράζει η σκέψη, οπότε καταλήγει να επιλέγει τα πιο ρηχά συμπεράσματα, γιατί το βολεύει. Γιατί έτσι δεν κουράζεται. Είναι εύκολο να βγάζεις ρηχά, και απόλυτα συμπεράσματα.
Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010
Διαχρονική, άφθαρτη, και αξίζει πιο πολύ από κάθετι άλλο. Ένα διαμάντι που κάποιος (ίσως κι εγώ ίσως κι εσύ) για να ξελαφρώσει το πέταξε εκεί τυλιγμένο με ψέματα και υποθέσεις. Θα το βρεις στα πιο σκοτεινά μέρη του μυαλού σου, εκεί κρύβεται και περιμένει να βρεθεί. Η αναζήτησή του είναι ανθυγιεινή, σε φθείρει, σε κουράζει. Η απόκτησή του πολύ σπάνια, σχεδόν ανέλπιδη, αλλά πολίτιμη. Ζωή σε αυτούς που ελπίζουν, ζωή σε αυτούς που ψάχνουν, ζωή στους αδαμαντωρύχους.
Σαν τα διαμάντια που ψάχνεις λάμπεις κι εσύ αδαμαντωρύχε, μέσα στο βρώμικο περιβάλλον σου, γιατί τα κουβαλάς επάνω σου χωρίς να το γνωρίζεις. Μα μόνον οι αδαμαντωρύχοι θα σε βλέπουν, μόνον στους ομοίους σου είσαι ορατός, και μόνον γι'αυτούς θα έχεις αξία. Αλλά μην ανησυχείς, κι εσύ ένας αδαμαντωρύχος είσαι, θα κοιμηθείς ήσυχα το βράδυ. Γιατί τώρα ξέρεις.
Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010
Για να εξελιχθούμε σαν άτομα πρέπει πρώτα να γκρεμίσουμε πτυχές του εαυτού μας, ντουβάρια του μυαλού μας, με τα οποία είτε γεννηθήκαμε είτε μας επιβλήθηκαν στην πορεία. Κάτι σαν "δημιουργική καταστροφή" (παραφράζοντας τον Schumpeter).
Γενικά ενστερνίζομαι μια άποψη που λέει πώς όλοι μας αποτελούμαστε από άπειρες προσωπικότητες και εαυτούς, με την κάθε μία να εκφράζεται και να έρχεται στην επιφάνεια υπό διαφορετικές συνθήκες.
Αυτό που λέει και η Alanis Morissette
"I'm A bitch,
I'm a lover,
I'm a child,
I'm a mother"
Κάποιες από αυτές είναι βλαβερές και για μας αλλά και για τους γύρω μας, κάποιες άλλες μας κρατάν πίσω. Δεν μπορούμε να τις σκοτώσουμε (γιατί πιστεύω ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει στα δομικά του χαρακτηριστικά. Δεν έχει αλλάξει εδώ και χιλιάδες χρόνια), αλλά μπορούμε να τις κάνουμε να ατροφίσουν, αν σταματήσουμε να τις ταΐζουμε.
Πώς θα το κάνουμε αυτό; Πρέπει να πιάσουμε ένα ένα τα πιστεύω μας, τα ιδανικά μας και τις πεποιθήσεις μας και να τις βάλουμε κάτω από το μικροσκόπιο. Να τα επανεξετάσουμε και να ξεθάψουμε μέσα απ'όλο το χώμα τούτο, μόνο τα διαμάντια. Όλο το υπόλοιπο, βλακώδη στερεότυπα, πρόσκαιρα ιδανικά, παράλογα κολλήματα χρειάζονται πέταμα. Έπειτα και αφού έχουμε έναν μπούσουλα, δικό μας και όχι θετό (όπως είναι οι θρησκείες για παράδειγμα) να αναρωτηθούμε Γιατί κάνουμε τα όσα κάνουμε; Συμφωνούν με τις αξίες μας ή είμαστε μόνο θεωρία;
Θέλει πολύ δουλειά η υπόθεση. Κριτική σκέψη και θάρρος.
Θάρρος γιατί πολλές φορές πρέπει να πάρουμε αποφάσεις που θα συγκρούονται με αυτά που μας μάθανε, θα συγκρούονται με τις ιδέες του περίγυρού μας ή σε μεγαλύτερη κλίμακα και της ίδιας της κοινωνίας, και θάρρος γιατί μπορεί να πρέπει να πορευτούμε σε μονοπάτια πολύ πιο ξένα από αυτά στα οποία είμαστε συνηθισμένοι.
Στη συνέχεια, δεν θα έπρεπε να μιλάμε για "δόμηση χαρακτήρα" αλλά για "συνεχή αναδόμηση χαρακτήρα". Τις απόψεις μας και τα πιστεύω μας οφείλουμε να τα έχουμε σε συνεχή επιθεώρηση (ή και αναθεώρηση) ώστε να μην επιτρέπουμε πεποιθήσεις σαθρές να λιμνάζουν και να σαπίζουν στις γωνίες του μυαλού μας. Σαν το τρεχούμενο νερό, και οι απόψεις μας, πρέπει να ανανεώνονται ώστε να παραμείνουν καθάριες. (τι με έχει πιάσει; Πολύ ποιητικό "σάλιο").
Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010
Μια ιστοριούλα με σεξ (λίγο), βία (πολλή), δράση και πολιτική. (Εξαιρούνται απ'αυτή αυτοκίνητα και ποδόσφαιρο)
Εναν καιρό, σαν αυτούς που έρχονται και κρατάν πολύ, σ'εναν τόπο μακρινό ζούσε η Κοινωνία. Η Κοινωνία ήταν μια μεσήλικη κυριούλα, αυθαίρετη, αόριστη, αψυχολόγητη που έφταιγε για τα όλα τα κακά του εκεί κόσμου. Κανείς δεν ξέρει γιατί και πώς αλλά έτσι ήταν. Έφταιγε. Αυτή η Κυριούλα λοιπόν, όσο περνούσαν τα χρόνια πότε ομόρφαινε, πότε ασχήμαινε, πότε είχε καρκίνο, πότε υγείαινε, άλλοτε ήταν γριά και άλλοτε νέα. Εκείνο τον καιρό, όμως, η Κυρα-Κοινωνία είχε βαθιές ρυτίδες, είχαν γκριζάρει τα μαλλιά της και είχε παχύνει δυσανάλογα. Περνούσε κρίση. Μάλλον είχε περίοδο. Όλα της πήγαιναν στραβά! Τα οικονομικά της, τα ψυχολογικά της, τα στομαχικά της... αλλά το χειρότερο απ'όλα ήταν ότι περνούσε μια κρίση συνείδησης!
Α! Δεν σου είπα το πιο σημαντικό! Αυτή η κυριούλα κυοφορούσε. Ναι...ναι... Κυοφορούσε και μάλιστα όχι ένα ή δύο παιδιά, αλλά εκατομμυυυρια μικρά ανθρωπάκια. Διαφορετικά όλα μεταξύ τους, σε διαφορετικά μεγέθη, χρώματα, πεποιθήσεις και ικανότητες. Ένιωθαν αυτά άσχημα; Ένιωθε κι αυτή! Έκαναν αταξίες; Έκανε και αυτή! Γαλήνευαν αυτά; Γαλήνευε κι αυτή. Έκαναν βρωμιές αυτά; Βρωμούσε αυτή. Ήταν σε απόλυτη σύνδεση με τα παιδιά της. Σχεδόν μεταφυσικό!
...Πού είχα μείνει; Α! Ήταν σε κρίση λοιπόν. Άρχισε να εμφανίζει συμπτώματα, άσχημα για την υγεία της. Τα μικρά λοιπόν ανθρωπάκια που την περπατούσαν κάθε μέρα, άρχισαν να ανησυχούν, να θορυβούνται. Άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο και άλλα καθόλου. Έβαλαν μπρος λοιπόν μέσα από συζητήσεις και από προσωπικό στοχασμό για να βρουν την αιτία για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους, μέσα στο κουφάρι της κυρα-Κοινωνίας. Άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο και άλλα καθόλου. Ακούγονταν όλων των ειδών οι απόψεις, από τις πιο μετριοπαθείς μέχρι τις πιο τρελές. Απ'όλες εκείνες τις ιδέες υπήρξε μία που γεννήθηκε στο μυαλό του μικρού πρωταγωνιστή μας. Μέσα στο καζάνι του μυαλού του ένα φαρμακερό μίγμα έβραζε, εκπνέοντας δηλητηριώδεις καπνούς. Είχε μέσα μελαγχολία, πνεύμα, απαισιοδοξία, πείσμα, μίσος, μια μικρή δόση τρέλας και την ανάγκη ενός λευκού περιστεριού για ελευθερία. Το μίγμα είχε και την αγάπη, τη στοργή και τη χαρά αλλά βρίσκονταν στον πάτο του καζανιού, σαν κατακαθια που τα είχε υπερκαλύψει ο υπόλοιπος σκοτεινός ζωμός, και έτσι σπάνια τα χαίρονταν ο νεαρός. Φυσικά και ήταν νεαρός! Μόνον αυτός έχει τις αντοχές για τέτοια συναισθήματα.
Κάθισε, λοιπόν, ο μικρός, το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε απο κει, κοιτώντας τριγύρω του την Κυριούλα την Κοινωνία να σαπίζει από μέσα, και κατέληξε πως τελικά η κυριούλα δεν σώζεται και δεν πρέπει να σωθεί. Θυμωμένος λοιπόν, αρπάζει μια τόσο δα μικρούλα βελόνα, στο μήκος του χεριού του, και σαν δόρυ αρχίζει να τσιμπά το παχύ έντερο της κυριούλας. (Αυτός εκεί κοντά έμενε. Στο παχύ έντερο, μεσα στα σκατά. Δεν είχε και την καλυτερη θέση μέσα στην κυριούλα.).
Τσιμπά τσιμπά, χτυπιέται αλλά η ζημιά που κάνει είναι πολύ μικρή για την θεόρατη κυριούλα. Ξάφνου, την ώρα που κάνει μια πάυση να ξαποστάσει και να σκουπήσει τον ιδρώτα του, βλέπει έναν ακόμη δίπλα του, μικρό ανθρωπάκο, να κάνει το ίδιο πράγμα.
"Κι εσύ φίλε μου;" Του λέει.
"Κι εγώ." του απαντά, επιστρέφοντας στο έργο.
Χτυπούν, χτυπούν και την ώρα που χτυπούν εμφανίζεται άλλη μια βελόνα από την άλλη πλευρά του τοίχου.
"Κι εσείς φίλοι μου;"
"Κι εμείς!"
...Η κυριούλα σιγά σιγά άρχισε να κλονίζεται. Νέα προβλήματα προτίθονταν στα παλιά και ξεκινούσαν από το έντερο. Τα πράγματα χειροτέρευαν. Νέα συμπτώματα εμφανίζονταν. Σιγά σιγά και όσο ο καιρός περνούσε, τα πόδια της αρνούνταν να συνεργαστούν για να σταθεί όρθια, ο λαιμός με το κεφάλι για να βρει το δρόμο της, και τα μάτια της για να μπορέσει να εστιάσει. Όλα είχαν πεισμώσει! Είχαν γίνει καχύποπτα και κατηγορούσαν το ένα το άλλο για την κατάσταση.
Μέσα της, τα πράγματα άρχισαν να αγριεύουν επικίνδυνα. Αν κοιτούσες καλύτερα, θα έβλεπες πως όλα τα μικρά ανθρωπάκια τώρα είχαν πάρει τις βελόνες και τσιμπούσαν ή την κυριούλα ή το ένα το άλλο, με μανία. Που στην ουσία ήταν το ίδιο πράγμα. Και όσο τσιμπούσε το ένα τ'αλλο, τόσο φούντωναν από μίσος! Δεν πέρασε πολύς καιρός που η κυριούλα κατέρρευσε. Τα φώτα των δρόμων έσβησαν, και οι θόρυβοι των μηχανών χάθηκαν. Όλα τα ανθρωπάκια έμειναν παγωμένα.
"Τώρα... τί;" Φώναξε ένα από αυτά.
"Τώρα!...." λέει πανευτυχής ο πρώτος φίλος "Θα βρούμε καινούργια κυριούλα! ΘΑ είναι θεογκόμενα! Γιατί θα είναι έτσι... κι έτσι .... κι αλλιώς κι αλλιώτικα και να θα τη λένε Αναρχία."
Καθώς όμως ο μικρός μας φίλος την περιέγραφε πετάχτηκε ο δεύτερος και φωνάζει:
"Διαφωνώ! Η γκομενάρα πρέπει να είναι έτσι... κι έτσι .... κι αλλιώς κι αλλιώτικα! Σκέτη μούνα! και να την λένε και Κομμούνα!"
Πετάγεται ο τρίτος και φωνάζει να τους υπερκαλύψει:
"Διαφωνώ! Η κουκλάρα πρέπει να είναι έτσι... κι έτσι .... κι αλλιώς κι αλλιώτικα και να την λένε Πλατωνεία. Από το Πλάτωνα+Πολιτεία."
...Και όσο οι φίλοι διαφωνούσαν, έρχονταν κι άλλα μικρά ανθρωπάκια να κάνουν τις προτάσεις τους, άλλα να τις επιβάλουν, ενώ άλλα άρχισαν να πεινάνε. Η ώρα πέρασε, οι φίλοι άκρη δεν βρήκαν γιατί ο καθένας είχε στο μυαλό του την δική του τέλεια Κυρία. Τα ανθρωπάκια πείνασαν, τα ένστικτα τούς κυρίεψαν. Αλλά δεν υπήρχε τίποτα τριγύρω. Τα είχαν γκρεμίσει. Η κυρία ήταν νεκρή. Έπρεπε κάποιον να κατηγορήσουν και κάτι να φάνε. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βλέπεις. Ο όχλος ξέσπασε. Πάνω στον εαυτό του. Μέσα στη δίνη οι τρεις φίλοι ποδοπατήθηκαν, φαγώθηκαν, βεβηλώθηκαν. Και μέσα στην ίδια δίνη κάτι άλλα μικρά ανθρωπάκια έκαναν την εμφάνισή τους. Μικρά αλλά με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Κρατούσαν στα χέρια τους όπλα. Δεν είχαν κανένα φόβο και κανένα ενδοιασμό να τα χρησιμοποιήσουν, παρα μόνο εντολές να δώσουν, και ευκαιρίες να εκμεταλλευτούν.
Η νέα κυρία ήταν έτοιμη. Αξύριστη, βρωμερή, μυώδης, βουτηγμένη σε ξένο αλλά και δικό της αίμα, ντυμένη με το κουφάρι της προηγούμενης.
Ένας γεράκος που είχε παρακολουθήσει οοολη την φάση, πήγε πάνω από τα πτώματα των τριών φίλων και τους ψιθύρισε με αναστεναγμό:
"...και τώρα τί κατάλαβες; Πούλησες το σενάριό σου χωρίς να έχεις γράψει το τελευταίο, και πιο σημαντικό κεφάλαιο."
Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010
Οι ουτοπίες μας είναι σαν το Αστέρι του Βορρά. Μπορεί να μην το φτάσουμε ποτέ αλλά πάντα θα είναι εκεί να μας δείχνει το δρόμο. Αν χάσουμε την πίστη μας σε αυτό τότε θα χάσουμε και το δρόμο μας. Αν χάσουμε την πίστη μας σε αυτές, είναι σα να χάνουμε την πίστη μας στον Άνθρωπο και στις δυνατότητές του να πετύχει κάτι το ανώτερο, μένοντας στάσιμοι και μπερδεμένοι χωρίς καμία ελπίδα εξέλιξης. Όσο βαδίζουμε με οδηγό τις Ουτοπίες μας, τόσο πιο πολλά μαθαίνουμε για αυτές αλλά και για μας, και ίσως κάποτε, ακολουθώντας τες, να φτάσουμε στον Κήπο της Εδέμ.
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010
Τα λεφτά έρχονται και φεύγουν. Αυτό που θα μείνει για πάντα ανεξήτηλο είναι ο εσωτερικός σου πλούτος. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σου τον κλέψει, αν εσύ δεν τους αφήσεις. Εξερεύνησέ τον, χτίσ'τον. Επένδυσε σε αυτόν. Υπερασπίσου τον.
Και να θυμάσαι πάντα πώς θα υπάρξει κόσμος που θα σ'αγαπήσει ΚΑΙ για το ένα αλλά ΚΑΙ για το άλλο. Και κατα αντιστοιχία οι μεν θα είναι προσωρινοί, όπως και ο υλικός πλούτος, ενώ οι δε παντοτινοί, σαν τον εσωτερικό σου πλούτο.
Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010
Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία μιλά για την μίμηση (αρχίζοντας από το 595a) και αναφέρεται σε τρία επίπεδα δημιουργίας/ύπαρξης/υπόστασης όπως θέλετε πάρτε το.
Μιλά για τον Θεό, το δημιουργό του Ιδεατού, δηλαδή των πραγμάτων ως Ιδέες, και βάζει την Ιδέα και την ιδεατή κατάσταση κάθε οντότητας έμψυχης ή άψυχης πάνω απ'όλα, δίπλα στην Αλήθεια κατατάσοντάς τη στο Πρώτο και υψηλότερο στάδιο. (Π.χ. το τραπέζι σαν Ιδέα)
Μετά στο επόμενο επίπεδο έρχεται ο τεχνίτης, ο οποίος και θα κατασκευάσει το Τραπέζι σύμφωνα με την Ιδεατή του Μορφή που προϋπήρχε. Θα υλοποιήσει την ιδέα.
Τρίτος και τελευταίος έρχεται ο ζωγράφος που θα μιμηθεί, ουσιαστικά, την υλική μορφή του τραπεζιού και θα το ζωγραφίσει στον καμβά του προβάλοντας έτσι μια υποκειμενική πτυχή του όντος αυτού, περιορίζοντας ακόμη πειρσσότερο το εύρος των εννοιών που μπορεί να περικλέιει το Ιδεατό Τραπέζι. Και έτσι σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από το Αληθες, που είναι το Ιδεατό, σε μια κακή του απομίμηση, σε έναν μακρινό απόηχο.
Και ερωτώ:
Αυτό ακριβώς δεν είναι και ο κυβερνοχώρος; Το τρίτο στάδιο;
Χάριν ευκολίας επιτρέψτε μου να περιοριστώ στις ανθρώπινες σχέσεις, αν και πολλά άλλα μέσα στο διαδίκτυο θα απαντούσαν στον παραπάνω κανόνα.
Για να μπορούμε να πούμε ότι πραγματικά γνωρίζουμε ένα άτομο πρέπει να έχουμε δει μέσα του, στον ψυχικό του κόσμο, τον άυλο και τον Ιδεατό.
Συνήθως όμως αυτό που συμβαίνει είναι πρώτα να τον προσεγγίζουμε ή να τον αποφεύγουμε όχι για την ομορφιά ή την ασχήμια μέσα του, αλλά για τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά. Για το δεύτερο δηλαδή στάδιο, το οποίο όμως μόνον σε ένα βαθμό μπορεί να αντικατοπτρίζει την εσωτερική του εμφάνιση. Ο εσωτερικός του κόσμος ενδεχομένως να βγαίνει στην εξωτερική εμφάνιση μέσα από τον τρόπο που ντύνεται, ή τον τρόπο που κινείται, περπατά ή χαμογελά. Αλλά μόνον σε ένα βαθμό και πολλές φορές παραπλανητικό. Είμαστε δηλαδή ήδη ένα βήμα πιο μακριά.
Και τώρα είναι που σκάζει μύτη και ο κυβερνοχώρος. Το τρίτο σκαλι, το μιμητικό και το πιο υποκειμενικό. Αυτό που βρίσκεται πιο μακριά από την Αληθεία και την Πραγματική Υπόσταση των πραγμάτων από κάθε άλλο στάδιο. Ο κόσμος των εικόνων, σαν τον καμβά του ζωγράφου, όπου οι πληροφορίες για έναν άνθρωπο είναι ακόμη λιγότερες και προσεγμένα διαλεγμένες. Ένας χώρος όπου μπορεί κανείς να δει μόνον ορισμένες πτυχές του ατόμου που έχει "απέναντί" του. Τις πτυχές που ο ζωγράφος θελει να προβάλει και όχι αυτό που πραγματικά είναι. Το Πραγματικό Ον.
Αν ο Πλάτωνας ζουσε τώρα, θα το καταργούσε το ίντερνετ, να'στε σίγουροι.
Γεγονός είναι ότι χάνουμε την ουσία...
Δεν θέλω να κοιμηθώ...
Κανίβαλος Κανιβαλίδης